حماد بن عيسى از حضرت صادق عليه السلام نقل مىكند كه آن حضرت چنين فرمود : « لقمان در سايهء حسب ونسب ، ثروت و مال ، نيرومندى وزيبايى به آن مقام بلند نرسيد ، لكن او مردى بود كه در اطاعت خدا استقامت داشت ، گرد محرمات نمىگشت ، آرام و با وقار وتيزبين بود ، در هر موضوعى عميقانه فكر مىكرد ، از هر حادثه‌اى درس عبرت مىگرفت ، كمتر خنده ومزاح مىكرد ، از اقبال دنيا خوشحال نمىشد ، و از پشت‌كردن آن اندوهناك نمىگشت ، فرزندان زيادى داشت و در مرگ آنها زمام بردبارى را از دست نداد . يكى از صفات جميلهء او اين بود كه هرگاه دو نفر با يكديگر اختلاف پيدا مىكردند ، تا صلح وصفايى ميان آنها برقرار نمىساخت ، از پاى نمى نشست . مجالست دانشمندان وبزرگان را مغتنم مىشمرد . براى دادرسان وداوران وزمامداران ، تأسف‌مىخورد كه چگونه فريب مقام ومنصب چند روزهء دنيا را مىخورند . » « 1 » و در حديث ديگر مىخوانيم : « روزى يكى از بزرگان بنى اسرائيل از محلى عبور مىكرد ، ديد گروهى مانند تشنگانى كه اطراف آب گوارا گرد مىآيند ، دور لقمان جمع شده‌اند و به سخنان حكيمانهء او گوش مىدهند وحل مشكلات خود را از او مىخواهند . آن رهگذر از طريق تعجب رو به

--> ( 1 ) . همان ، ص 317 .